In deze studie hebben de onderzoekers de mogelijke effecten onderzocht van blootstelling aan de radiofrequente elektromagnetische velden (RF-EMV), uitgezonden door mobiele telefoons, op de oorspreekselklier. De oorspeekselklier is een speekselklier gelegen vlak voor het oor op slechts een paar millimeter onder de huid. Het is een klier die zich zeer dicht bij de telefoon bevindt tijdens het bellen en ze speelt een belangrijke rol bij de productie van speeksel.
Hiertoe hebben de onderzoekers een experimentele studie uitgevoerd op ratten. Ze hebben twee groepen gevormd van 13 ratten elk, één blootgesteld aan RF-EMV gedurende twee uur per dag tijdens 30 dagen en de andere blootgesteld aan RF-EMV gedurende twee uur per dag, maar voor een langere periode van 60 dagen. Ze stelden ook een controlegroep samen, d.w.z. een groep die niet werd blootgesteld aan RF-EMV. Deze groep bestond daarentegen uit slechts 4 ratten.
Om de ratten bloot te stellen aan RF-EMV, plaatsten de onderzoekers ze in een plastic doos met een mobiele telefoon in belmodus vlak naast hun hoofd. De telefoon bevond zich op minder dan 5 mm van de halsstreek om een situatie met een menselijk gesprek zo dicht mogelijk te benaderen.
Na de blootstellingsperiode (30 of 60 dagen), hebben de onderzoekers de weefsels van de oorspeekselklier en de omringende weefsels onder een microscoop onderzocht. De onderzoekers zochten ook naar micronuclei, kleine structuren die in cellen voorkomen en indicatoren zijn van DNA-schade. Deze tests werden uitgevoerd op cellen uit de mond met behulp van een speciale kleurstof, Feulgen, die het DNA kleurt om deze micronuclei zichtbaar te maken. DNA bevat genetisch materiaal. Het maakt de juiste ontwikkeling en goede werking van ons organisme mogelijk.
De resultaten lieten significante veranderingen zien in de oorspeekselklier en omringende weefsels bij blootgestelde ratten in vergelijking met de controlegroep. Bijvoorbeeld een woekering van cellen die veranderingen in de mond en hals kan veroorzaken, zoals verdikking van het weefsel, meer littekens en ophoping van bloed. Deze effecten waren meer uitgesproken bij ratten die gedurende een langere periode waren blootgesteld (60 dagen).
Deze studie vertoont grote beperkingen en de onderzoekers hebben verschillende kwaliteitscriteria niet nageleefd. Ten eerste bestond het systeem dat werd gebruikt om ratten bloot te stellen in een mobiele telefoon, wat niet geschikt is voor nauwkeurige tests omdat het onmogelijk is om de werkelijke blootstelling van dieren te kennen aangezien deze afhankelijk is van vele parameters (antennelocatie, soort gesprekken, enz.). Bovendien werden de tests niet blind uitgevoerd. Deze voorwaarde is belangrijk omdat het betekent dat de onderzoekers niet weten welke dieren al dan niet worden blootgesteld aan RF-EMV, om elke invloed op de resultaten te vermijden, zelfs onbedoeld. De informatie die werd verstrekt aangaande de controlegroep volstond niet om te bepalen of het om een shamgroep ging: deze voorwaarde vereist dat de niet-blootgestelde dieren onder dezelfde omstandigheden worden geplaatst als de blootgestelde, maar dan zonder eigenlijke blootstelling (de dieren worden bijvoorbeeld in dezelfde hokken geplaatst, in dezelfde omstandigheden, maar met het blootstellingssysteem uitgeschakeld). Dit zorgt ervoor dat een verschil tussen de twee groepen, indien er een is, toe te schrijven is aan de blootstelling en niet aan een andere parameter binnen de testomgeving die tussen de twee groepen zou verschillen. De temperatuur werd niet gecontroleerd tijdens de verschillende blootstellingen, daarom kunnen we niet uitsluiten dat de effecten die door de onderzoekers worden waargenomen, te wijten zijn aan een temperatuurstijging. Ten slotte bestond de controlegroep uit een zeer klein aantal dieren, waardoor het onmogelijk is betrouwbare vergelijkingen te maken tussen blootgestelde en niet-blootgestelde groepen, aangezien de waargenomen verschillen (of de afwezigheid ervan) simpelweg te wijten konden zijn aan toeval.
Vanwege de methodologische beperkingen van deze studie moeten de resultaten met voorzichtigheid worden geïnterpreteerd. Ze suggereren mogelijke effecten van EMV afkomstig van telefoons, maar wijzen niet op een risico voor de menselijke gezondheid. Om deze waarnemingen te bevestigen, is grondiger onderzoek nodig volgens beter gecontroleerde protocollen en grotere steekproeven.
